Monastycyzm bizantyński

 Aby przeglądarka poprawnie wyświetliła słowa w języku greckim konieczna jest instalacja czcionki Asteria

Ks. Janusz Czerski - Monastycyzm bizantyński

Geneza wschodniego monastycyzmu
Biblijne podstawy norm życia chrześcijańskiego

Chrześcijanie są powołani przez Chrystusa, jako Jego uczniowie, do życia w świecie, ale we wspólnocie z Chrystusem. Kluczowym tekstem, który można uważać za definicję ucznia, jest wypowiedź Jezusa po pierwszej zapowiedzi męki:

Jeśli ktoś chce [za mną iść i] towarzyszyć mi (ἀκολουϑεῖν), niech się zaprze
samego siebie i niech weźmie swój krzyż i niech mnie naśladuje
(ἀκολουϑείτω μοι) (Mk 8, 34).

„Zaparcie się samego siebie” oznacza zdecydowane nawrócenie, samozaparcie się, przeciwstawienie się swoim własnym siłom witalnym, rezygnację z własnych planów i dążeń. Zaparcie się siebie jest synonimem wyznania Chrystusa i pojęciem opozycyjnym do zaparcia się Go. Konkretyzacją zaparcia się siebie jest opuszczenie rodziny, rezygnacja z dóbr materialnych i bogactw (Mk 10, 17-30), narażanie się na sprzeciw i prześladowania z powodu Chrystusa (Mk 10, 30; 13, 9. 12-13).

Drugim warunkiem naśladowania Chrystusa jest „przyjęcie krzyża”. Ten obrazowy zwrot egzegeza współczesna interpretuje w ramach teologii krzyża i śmierci krzyżowej Chrystusa. Naśladowanie Jezusa wymaga więc od ucznia, aby szedł tą samą drogą, co jego Mistrz, i był gotowy nawet na męczeństwo i śmierć.

Obydwa warunki naśladowania Jezusa należałoby traktować jako człony paralelne jednej wypowiedzi. Jest to charakterystyczna cecha stylu semickiego. Dźwiganie krzyża byłoby zatem synonimem wyznania Chrystusa, a potwierdzeniem tej interpretacji jest tekst Ez 9, 4-6, w którym prorok mówi o literze Tau jako znaku przynależności do Jahwe. Litera Tau pierwotnie miała kształt krzyża: X lub T, dziś:ת

Odsłon: 1713