Niemcy i Skandynawia

Początki migracyjne do Niemiec wiążą się z pracami sezonowymi, które rozpoczęły się przed I wojną światową. Natomiast po I wojnie światowej diaspora zwiększyła się o politycznych emigrantów i studentów. W latach 1908 i 1926 posługę duszpasterską sprawowali księża z Galicji. Metropolita A. Szeptycki 1927 r naznacza o. Piotra Werhuna (wyniesionego na ołtarze przez Jana Pawła II) , aby opiekował się wszystkimi emigrantami z Ukrainy. Ojciec Werhun mieszkał w Berlinie i podróżował po całych Niemczech, aby objąć swą opieką rozproszonych wiernych cerkwi greckokatolickiej.

Do 1939 r. o. P. Werhun podlegał jurysdykcji A. Szeptyckiego, jednak w wyniku działań wojennych kontakt został zerwany. Wówczas o. Piotr zwraca się do Rzymu po instrukcje. W 1940 r. zostaje nominowany Administratorem Apostolskim grekokatolików w Niemczech. 16 czerwca 1944 r. o. Werhun powiadamia Stolice Apostolską, że w Niemczech znajduje się kilkaset tysięcy grekokatolików, którymi opiekuje się 27 kapłanów. 21 czerwca o. Werhun zostaje aresztowany i zesłany na Sybir.

W 1946 r. bp. Jan Buczko zostaje Apostolskim wizytatorem z prawami administratora dla Ukraińców w Zachodniej Europie. Bp. Buczko powołuje wikariusza generalnego o. Wojakowskiego – 1949 r.

17 kwietnia 1957 r. powołano Apostolski Egzarchat dla grekokatolików w Niemczech i o. Platon Kornylak zostaje pierwszym eparchą.

Trudno dziś powiedzieć ilu było wiernych w Niemczech przy końcu II wojny światowej. Tym niemniej wiemy, że pracowało na owym terenie 300 kapłanów, którzy obsługiwali około 240 placówek. Po wojnie kościół został rozproszony, księża aresztowani, część wyjechała do innych krajów. W 1986 r. było 20 parafii, które raczej powinno się nazwać centrami skupiającymi wiernych rozproszonych po całych Niemczech.

Odsłon: 1913