Austria



Pierwsi Ukraińcy zaczęli osiedlać się w Wiedniu po 1772 roku, kiedy Galicja (w 1772 r.) i Bukowina (w 1774 r.) stały się częścią Monarchii Austro–Węgierskiej.
Pierwsi imigranci przybywali głównie do Wiednia, gdzie byli zatrudniani jako urzędnicy bądź prości robotnicy; inni przyjeżdżali tylko na jakiś czas, by studiować lub służyć w armii austriackiej.
W 1775 r. w Wiedniu zostało otwarte Barbareum – główne seminarium dla Ukraińców/Rusinów i innych katolików rytu bizantyjskiego, pragnących studiować teologię. Prawie od razu seminarium stało się centrum życia religijnego dla Ukraińców przebywających w Wiedniu.
W 1784 r. Barbareum zostało zamknięte, lecz w tym samym roku cesarz Józef II oficjalnie otworzył parafię Św. Barbary dla wszystkich katolików rytu bizantyjskiego (Ukraińców, Rumunów, Chorwatów).
Oprócz parafii, w późniejszym czasie, zostało otwarte Główne Ukraińskie Seminarium w Wiedniu (Stadtkonvikt 1804-1848 i Główne Seminarium 1852-1893), gdzie rektorami byli księża z parafii Św. Barbary.
Należy jednak pamiętać, iż na tym obszarze istniał problem z jurysdykcją, gdyż faktycznie parafia aż do 1945 roku podlegała Lwowowi. Większy Arcybiskup i Metropolita Halicki był oficjalnie wspominany w liturgii na mocy cesarskiego dekretu z 28 czerwca 1820 roku.
3 października 1945 roku opiekę duchową nad wiernymi wschodniego rytu w Austrii objął jako ordynariusz arcybiskup Wiednia. Tym samym pod jego jurysdykcją znaleźli się Ukraińcy i inni wschodni katolicy rozsiani po całej Austrii.

 

 

Odsłon: 1186