UROCZYSTE WYZNANIE WIARY PAPIEŻA PAWŁA VI



Wierzymy w jednego Boga, Ojca, Syna i Ducha Świętego, Stwórcę rzeczy widzialnych - do jakich należy świat, na którym upływa krótkie nasze życie - oraz istot niewidzialnych - jakimi są czyste duchy, które nazywamy też aniołami - jak również wierzymy w Stwórcę duchowej i nieśmiertelnej duszy w każdym człowieku.
Wierzymy, że ten jedyny Bóg jest absolutnie jeden, zarówno w swojej najświętszej istocie, jak i we wszystkich swoich doskonałościach: w swojej wszechmocy, w swojej nieskończonej wiedzy, w swojej opatrzność, w swojej woli i miłości. On jest Tym, który jest - jak to sam objawił Mojżeszowi - On jest Miłością, jak nas pouczył Jan Apostoł. Te swa określenia: Istnienie i Miłość wyrażają w sposób niewymowny tę samą Boską istotę Tego, który zechciał objawić sam siebie, a który mieszkając w niedostępnej światłości jest sam w sobie ponad wszelkie imię, jako też ponad wszystkie rzeczy i wszelkie pojmowanie istot stworzonych. Tylko sam Bóg może nam przekazać właściwe i pełne poznanie samego siebie, objawiając siebie jako Ojca, Syna i Ducha Św. Powołuje On nas przez łaskę do uczestnictwa w życiu wiecznym, tu na ziemi w ciemności wiary, a po śmierci w wiekuistej światłości. Wzajemne więzi stanowiące odwiecznie trzy Osoby, z których każda jest jednym i tym samym istnieniem Bożym, są wewnętrznym i szczęśliwym życiem najświętszego Boga, przewyższającym w sposób nieskończony to wszystko, co po ludzku możemy pojąć. Składamy jednak dzięki Bożej dobroci za to, że tak wielu wierzących może razem z Nami świadczyć wobec ludzi o Jedności Boga, choć nie zna tajemnicy Trójcy Przenajświętszej.
Wierzymy w Boga, który przez całą wieczność rodzi Syna, wierzymy w Syna, Słowo Boże, które rodzi się od wieków, wierzymy w Ducha Św., Osobę niestworzoną, która od Ojca i Syna pochodzi jako ich wieczna Miłość. W ten sposób w trzech Osobach Boskich, które są sobie współwieczne i równe, życie i szczęśliwość jednego Boga w najwyższym stopniu obfituje i wypełnia się, z najwyższą wzniosłością i chwałą właściwą Istocie niestworzonej. Należy zatem zawsze czcić jedność w Trójcy i Trójcę w jedności.
Wierzymy w Pana naszego Jezusa Chrystusa, Syna Bożego. On jest Słowem odwiecznym, narodzony z Ojca przed wszystkimi wiekami i współistotny Ojcu, czyli homousios to Patri; przez którego wszystko się stało. I przyjął ciało z Maryi Dziewicy za sprawą Ducha Św. I stał się człowiekiem: równy więc Ojcu co do bóstwa, a mniejszy od Ojca co do człowieczeństwa, bezwzględnie jeden, nie przez zmieszanie substancji (co jest niemożliwe), lecz jednością osoby.
On to zamieszkał wśród nas pełen łaski i prawdy. Zwiastował i ustanowił Królestwo Boże, objawiając nam Ojca w sobie samym. Dał nam swoje nowe przykazanie, abyśmy wzajemnie się miłowali, tak jak On nas miłował. Nauczył nas drogi błogosławieństw ewangelicznych, a więc, że mamy być ubodzy w duchu i cisi, znosić cierpliwie dolegliwości, pragnąć sprawiedliwości, być miłosiernymi, czystego serca, czyniącymi pokój, znoszącymi prześladowanie dla sprawiedliwości. Umęczony został pod Poncjuszem Piłatem jako Baranek Boży, niosący grzechy świata, umarł za nas przybity do krzyża, przynosząc nam zbawienie przez krew odkupienia. Został pogrzebany i własną mocą zmartwychwstał trzeciego dnia, wynosząc nas swym zmartwychwstaniem do uczestnictwa w życiu Bożym, które jest łaską. Wstąpił do nieba, skąd przyjdzie powtórnie w chwale sądzić żywych i umarłych, każdego według jego zasług: ci, , którzy odpowiedzieli na miłość i łaskawość Boga pójdą do życia wiecznego, a ci, którzy aż do końca życia odrzucali je, będą skazani na nigdy nie gasnący ogień.
A Królestwu Jego nie będzie końca.
Wierzymy  Św., Pana i Ożywiciela, który z Ojcem i Synem wspólnie odbiera uwielbienie i chwałę. On to mówił przez Proroków : zesłany nam został przez Chrystusa po Jego zmartwychwstaniu i Wniebowstąpieniu do Ojca. Oświeca On, ożywia, strzeże Kościoła i kieruje nim, oczyszczając jego członki, o ile tylko nie sprzeciwiają się łasce Jego działanie, dosięgające głębin duszy, czyni człowieka zdolnym, by mógł odpowiedzieć owemu nakazowi Chrystusa: „Bądźcie doskonali, jak doskonały jest Ojciec wasz niebieski".
Wierzymy, że Najświętsza Maryja, która pozostała zawsze Dziewicą, stała się Matką Słowa Wcielonego Boga i Zbawiciela naszego, Jezusa Chrystusa i że z racji szczególnego Jej wybrania, odkupiona została w sposób wznioślejszy ze względu na zasługi Syna swego, zachowana została wolną od wszelkiej zmazy grzechu pierworodnego, i darami szczególnej łaski przewyższa wielce wszystkie inne stworzenia.
Złączona ścisłym i nierozerwalnym węzłem z tajemnicą Wcielenia i Odkupienia, Najświętsza Maryja Panna, Niepokalana, po dokonaniu tego ziemskiego życia wzięta została z duszą i ciałem do niebieskiej chwały i upodobniona do Syna swego, który zmartwychwstał, uprzedziła los wszystkich sprawiedliwych. Wierzymy, że najświętsza Boża Rodzicielka, nowa Ewa, Matka Kościoła śpieszy z nieba pełnić macierzyńskie zadanie wobec członków Chrystusa, by dopomóc w uzyskaniu i pomnożeniu życia Bożego w duszach ludzi odkupionych.
Wierzymy, że w Adamie wszyscy zgrzeszyli, co oznacza, że popełniony przez niego grzech sprawił, iż natura ludzka wspólna wszystkim ludziom, doznaje skutków owego grzechu. Nie jest zatem w tym stanie, w jakim była na początku natura naszych pierwszych rodziców, ponieważ byli oni stworzeni w świętości i sprawiedliwości. Wtedy człowiek był wolny od zła i śmierci. Tak więc upadła natura ludzka, pozbawiona daru łaski, którym przedtem była ozdobiona, władztwu śmierci jest przekazywana wszystkim ludziom. Z tego to powodu każdy człowiek rodzi się w grzechu. Utrzymujemy więc - idąc w ślady Soboru Trydenckiego - że grzech pierworodny jest przekazywany wraz z naturą ludzką przez rodzenie, a nie przez naśladownictwo i że jest on własnym grzechem każdego.
Wierzymy, że Pan nasz Jezus Chrystus odkupił nas z grzechu pierworodnego i z wszystkich grzechów osobistych, popełnionych przez każdego z nas, tak że sprawdza się zdanie Apostoła : „Gdzie obfitowało przestępstwo, bardziej obfitowała łaska".
Wyznajemy z wiarą jeden chrzest ustanowiony przez Pana naszego Jezusa Chrystusa na odpuszczenie grzechów. Chrzest należy udzielać również dzieciom, które nie mogły jeszcze same popełnić żadnych grzechów, by pozbawione przy narodzeniu nadprzyrodzonej łaski, odradzały się z wody i Ducha Świętego do życia Bożego w Chrystusie Jezusie.
Wierzymy w jeden święty, powszechny i apostolski Kościół zbudowany przez Jezusa Chrystusa na opoce, którą jest Piotr. Kościół jest mistycznym Ciałem Chrystusa, społecznością zarazem widzialną, wyposażoną w hierarchiczne organy i niewidzialną wspólnotą duchową; Kościołem ziemskim, Ludem Bożym pielgrzymującym tutaj na ziemi, Kościołem wyposażonym w niebieskie dary, zalążkiem i początkiem Królestwa Bożego, dzięki któremu dzieło i męka Odkupienia przedłużają się w pokolenia ludzkie, a które całą mocą pragnie doskonałego dopełnienia, które osiągnie na końcu świata w niebieskiej chwale. Z biegiem czasu Pan Jezus kształtuje swój Kościół przez sakramenty, które wypływają z Jego pełności. Przez nie bowiem Kościół sprawia, że jego członki uczestniczą w tajemnicy śmierci i zmartwychwstania Jezusa Chrystusa, dzięki łasce Ducha Św., który Go ożywia i pobudza do działania.
Jest więc święty, chociaż w łonie swoim obejmuje grzeszników, albowiem nie innym cieszy się życiem jak życiem łaski. Jeśli jego członki karmią się nią, uświęcają się, jeśli zaś od niej się odwracają, obciążają się grzechami i brudami, które stają się przeszkodą w promieniowaniu jego świętości. Dlatego smuci się i podejmuje pokutę za te przewinienia, mając władzę uwalniania od nich dzięki Krwi Chrystusa i z daru Ducha Św.
Kościół spadkobierca Bożych obietnic i syn Abrahama wedle Ducha, przez owego mianowicie Izraela, którego świętych Ksiąg z miłością strzeże i którego Patriarchów oraz Proroków pobożnie czci. Zbudowany na fundamencie Apostołów, przekazuje wiernie w ciągu wieków zarówno słowo zawsze żywe, jak i władzę pasterską w następcy Piotra i w biskupach, zachowujących z nim wspólnotę. Ciesząc się wreszcie ustawiczną opieką Ducha Św., pełni Kościół posłannictwo przechowywania, nauczania, wyjaśniania przekazywania prawdy, którą Bóg objawił ludziom przez Proroków poniekąd jeszcze zasłoniętą, a przez Pana Jezusa w pełni. Wierzymy w to wszystko, co zawiera się w Słowie Bożym spisanym lub przekazanym, a co Kościół podaje do wierzenia jako objawione przez Boga, czy to przez uroczyste orzeczenie, czy też z zwyczajnym powszechnym nauczaniu. Wierzymy w nieomylność, jaką się cieszy Następca Piotra, gdy uroczyście przemawia jako pasterz i Nauczyciel wszystkich chrześcijan, a którą posiada również Kolegium Biskupów, jeżeli wraz z Nim wykonuje najwyższy nauczycielski urząd.
Wierzymy, że Kościół, który ustanowił Chrystus i za który się modli jest niewzruszenie jeden co do wiary, kultu i więzi hierarchicznej wspólnoty. Przebogata zaś różnorodność obrzędów liturgicznych, czy też prawowite zróżnicowanie dziedzictwa teologicznego i duchowego oraz dyscypliny nie tylko nie przeszkadza jego jedności, ale nawet bardziej ją ujawnia.
Uznając, że poza organizmem Chrystusowego Kościoła znajduje się wiele elementów uświęcenia i prawdy, które jako dobra własne samego Kościoła nakłaniają do jednolitości powszechnej, a zarazem wierząc w działanie Ducha Św., który we wszystkich uczniach Chrystusa wzbudza pragnienie owej jedności - żywimy nadzieję, że chrześcijanie, którzy nie cieszą się jeszcze pełną wspólnotą jedynego Kościoła, zjednoczą się wreszcie w jedną owczarnię pod jednym Pasterzem.
Wierzymy, że „Kościół konieczny jest do zbawienia. Chrystus bowiem jest jedynym pośrednikiem i drogą zbawienia, On co staje się dla nas obecny w Ciele swoim, którym jest Kościół". Lecz Boży plan zbawienia obejmuje wszystkich ludzi: tak więc ci „którzy bez własnej winy, nie znając Ewangelii Chrystusowej i Kościoła Chrystusowego, szczerym jednak sercem szukając Boga i wolę Jego przez nakaz sumienia poznaną starają się pod wpływem łaski pełnić czynem", ci także w liczbie znanej tylko samemu Bogu - „mogą osiągnąć wieczne zbawienie".
Wierzymy, że Msza św., którą kapłan sprawuje w zastępstwie Chrystusa na mocy władzy otrzymanej przez sakrament kapłaństwa, a którą składa w imieniu Chrystusa i członków Jego mistycznego Ciała, jest rzeczywiście ofiarą Kalwarii, uobecniającą się sakramentalnie na naszych ołtarzach. Wierzymy, że tak jak chleb i wino konsekrowane przez Pana na Ostatniej Wieczerzy przemienił się w jego Ciało i Jego Krew, które niebawem miały być za nas na krzyżu ofiarowane - tak samo chleb i wino konsekrowane przez kapłana przemieniają się w Ciało i Krew Chrystusa, zasiadającego w niebieskiej chwale. Wierzymy także, że tajemnicza obecność Pana pod postaciami, które naszym zmysłom nie przestają jawić się tak samo jak przedtem, jest prawdziwa, rzeczywista i substancjalna.
W tym bowiem Sakramencie Chrystus nie inaczej może być obecny, jak przez przemianę całej substancji chleba w Jego Ciało i przez przemianę całej substancji wina w jego Krew, podczas gdy pozostają nienaruszone jedynie właściwości chleba i wina dostrzegane naszymi zmysłami. Ta tajemnicza przemiana słusznie i właściwie jest określana przez Kościół święty jako przeistoczenie. Wszelkie zatem tłumaczenie teologów, które zdąża do jakiegoś zrozumienia tej tajemnicy, by było zgodne z katolicką wiarą, musi niewzruszenie utrzymywać, że w rzeczywistości, mianowicie niezależnie od naszej świadomości, chleb i wino po konsekracji przestały istnieć, tak, że po niej są przed nami prawdziwie obecne pod sakramentalnymi postaciami chleba i wina godne uwielbienia Ciało i Krew Pana Jezusa - tak jak tego chciał sam Pan, by dać nam siebie za pokarm i włączyć nas w jedność swojego mistycznego Ciała.
Jedno indywidualne istnienie Chrystusa Pana chwalebnego w niebie nie uwielokrotnia się, lecz przez Sakrament uobecnia się w różnych miejscach świata tam, gdzie dokonuje się ofiara Eucharystyczna. Po odprawieniu zaś ofiary, tym samym istnieniem pozostaje obecny w Najświętszym Sakramencie, który w tabernakulum ołtarza jest jakby żywym sercem naszych świątyń. Stąd mamy zaszczytny obowiązek oddawania czci i adorowania w Świętej Hostii, na którą patrzą nasze oczy, samego Słowa Wcielonego, którego nie mogą one oglądać, a które stało się obecne przed nami, mimo że nie opuściło nieba.
Wyznajemy również, że Królestwo Boże, które miało tu na ziemi początek w Kościele Chrystusowym, „nie jest z tego świata", „którego kształt przemija" i że jego wzrostu nie można utożsamiać z postępem ludzkiej kultury, wiedzy lub techniki, lecz polega ono na coraz głębszym poznawaniu nieogarnionych bogactw Chrystusowych, na coraz doskonalszym pokładaniu nadziei w dobrach niebieskich, na coraz gorliwszym odpowiadaniu na miłość Bożą i wreszcie na coraz obfitszym rozszerzaniu się łaski i świętości wśród ludzi. Ta sam miłość skłania Kościół do ciągłej troski również o prawdziwie doczesne dobro ludzi. Chociaż bowiem nie przestaje wszystkim swoim dzieciom przypominać, że „tu na ziemi nie mają stałego mieszkania, to jednocześnie ich nakłania, aby każdy, zależnie od warunków i możliwości, przyczyniał się do wzrostu własnego ludzkiego  społeczeństwa, popierał sprawiedliwość, pokój i zgodę braterską między ludźmi, udzielając pomocy swoim braciom, zwłaszcza biedniejszym i bardziej nieszczęśliwym. Stąd usilna troska z jaką Kościół, Oblubienica Chrystusa, odnosi się do ludzkich potrzeb, a więc do ich radości i tęsknot, boleści i trudów, oznacza nic innego, jak tylko gorące pragnienie przynaglające Go, aby im towarzyszyć, z tym mianowicie zamiarem, by oświecać ludzi światłem Chrystusa, by zgromadzić oraz zjednoczyć wszystkich w Nim, który jest ich jedynym Zbawicielem. Nigdy zaś owa troska nie może być ujmowana w ten sposób, jak gdyby Kościół upodobniał się do spraw tego świata, albo jakoby słabł w zapale, z jakim oczekuje na Pana i Jego wiekuiste Królestwo.
Wierzymy w życie wieczne. Wierzymy ,że dusze tych zmarłych, którzy umierają w łasce Chrystusowej - czy to mające jeszcze oczyścić się w ogniu częściowym, czy też te, które zaraz po odłączeniu się od ciała, tak jak Dobry Łotr, są przyjmowane przez Jezusa do raju - tworzą Lud Boży po śmierci, która zostanie całkowicie zniszczona w dniu zmartwychwstania, gdy owe dusze połączą się ze swymi ciałami.
Wierzymy, że wielka liczba tych dusz, które gromadzą się w raju z Jezusem i Maryją, tworzą Kościół Niebieski, gdzie ciesząc się tą samą wieczną szczęśliwością, oglądają Boga takim jakim jest, a także, chociaż w różnym stopniu i w różny sposób, uczestniczą wespół ze świętymi aniołami w sprawowaniu boskiej władzy, którą wykonuje uwielbiony Chrystus, gdy wstawiają się za nami i wspierają naszą słabość swoją braterską troskliwością.
Wierzymy we wspólnotę wszystkich chrześcijan, a wiec tych, którzy pielgrzymują na ziemi, którzy oczyszczają się po zakończeniu życia doczesnego i którzy cieszą się niebieską szczęśliwością, i że wszyscy łączą się w jeden Kościół. Wierzymy również, że w tej wspólnocie zwraca się do nas łaskawa miłość Boga i jego Świętych, którzy zawsze życzliwie wysłuchują naszych próśb, jak nas o tym zapewnił Jezus : „proście, a otrzymacie". Wyznając tę wiarę i ożywieni tą nadzieją oczekujemy zmartwychwstania umarłych i życia wiecznego w przyszłym świecie.
Błogosławiony Bóg, Święty, Święty, Święty. Amen.

 

Źródło:  A. Zuberbier, Wierzę...Dogmatyka w zarysie. , Wydawnictwo Kurii Diecezjalnej. Księgarnia św. Jacka, Katowice 1969, s. 410 - 418.

Odsłon: 1176