ZASADY MIŁOŚCI ŚW. JANA OD KRZYŻA (CZĘŚĆ 2)

1.    Doskonałość nie polega na tych cnotach, które dusza upatruje w sobie, lecz na tych, które Bóg w niej widzi. Sama bowiem jest niczym, nie powinna się więc chełpić ze siebie, lecz raczej upokarzać.
2.    Miłość nie polega na odczuwaniu wielkich rzeczy, lecz na wielkim ogołoceniu i cierpieniu dla Umiłowanego.
3.    Nie jest świat godny jednej myśli człowieczej, gdyż ona się Bogu należy; każdą więc myśl nie odnoszącą się do Boga kradniemy Mu.
4.    Władzę i zmysły mamy tylko tyle zajmować , ile to jest konieczne, a poza tym pozostawiać je wolne dla Boga.
5.    Niezważanie na cudze niedoskonałości, przestrzeganie milczenia i ustawiczne zajmowanie się Bogiem uwolni duszę od wielkich niedoskonałości, a uczyni ją panią wszelkich cnót.
6.    Trzy cechy znamionują skupienie wewnętrzne: pierwsza - brak upodobania w rzeczach przemijających; druga - upodobanie w samotności, milczeniu i wybieranie tego, co doskonalsze; trzecia - jeżeli to, co powinno wspomagać duszę, jak rozmyślania, akty pobożne, niepokoi ją tak, iż nie ma na modlitwie innej podpory, tylko wiarę, nadzieję i miłość.
7.    Jeżeli dusza ma więcej cierpliwości w trudach i więcej stałości w wyzbywaniu się pociech, jest to znakiem większego postępu w cnocie.
8.    Pięć właściwości ma ptak samotny: wzlatuje ponad najwyższe wzniesienia, nie znosi towarzystwa nawet podobnego jemu, zwraca się pod wiatr, nie ma określonego koloru, śpiewa przyjemnie. Tak również i dusza kontemplatywna powinna się wznosić ponad przemijające rzeczy, traktując je jakby nie istniały, być przyjaciółką samotności i milczenia, nie cierpieć towarzystwa żadnego stworzenia. Powinna zwracać się zawsze pod powiew Ducha Świętego, idąca jego natchnieniami, aby przez swoją wierność stała się godna jego towarzystwa. Powinna wreszcie nie mieć określonego koloru, nie przywiązując się do żadnej rzeczy, tylko spełniać wolę Bożą; i na koniec winna przyjemnie śpiewać w kontemplacji i miłowaniu swego Oblubieńca.
9.    Nałogi dobrowolnych niedoskonałości, których sienie zwyciężą, jak np.: wielomówność, drobne przywiązania do osób, ubrania, celi, ksiązki, jakiejś ulubionej potrawy, i inne drobnostki dla zadowolenia ciekawości, słuchu i tym podobne, nie tylko, ze nie pozwalają dojść do zjednoczenia z Bogiem, ale w ogóle do doskonałości.
10.     Jeżeli chcesz się szczycić, a nie uchodzić za nierozumną. Odrzuć wszystko, co nie jest twoje, a z reszty możesz się szczycić. Gdy jednak odrzucisz wszystko, co nie jest twoje, nic ci nie zostanie i z niczego masz się szczycić, by nie wpaść w próżność. Nawet gdy chodzi o dary łaski, które czynią ludzi przyjemnymi w oczach Boga, nie możesz się szczycić z nich, gdyż nie wiesz z pewnością, czy je posiadasz.
11.     O, jak słodka jest obecność Twa, Boże, który jesteś mym najwyższym dobrem! Zbliżę się w milczeniu do Ciebie i ujrzę Twe stopy (por. Rt 3, 4), gdyż podnosisz mnie do zaślubin z Tobą i nie nasycę się, aż spocznę w twych ramionach. I błagam Cię Panie, nie opuszczaj mnie w tym skupieniu, gdyż bez Ciebie wszystko utracę.
12.     Gdy się uwolnisz od rzeczy zewnętrznych, wyzujesz z duchowych - nie będziesz uważał za własność swoje łaski Boże, nie usidli cię pomyślność, ani przeciwieństwa nie skrępują lotu.
13.     Duszy z Bogiem złączonej lęka się szatan jak samego Boga.
14.     Najczystsze cierpienie daje najjaśniejsze poznanie.
15.     Jeśli dusza pragnie, by się jej Bóg oddał, najpierw sama powinna Mu się oddać całkowicie.
16.     Dusza zjednoczona całkowicie z Bogiem przez miłość - nie ma nawet pierwszych nie porządnych poruszeń.
17.     Starzy przyjaciele Boga cudem tylko upadają - są bowiem już ponad wszystkim, co wiedzie do grzechu.
18.     O mój Umiłowany, wszystko, co przykre i bolesne, biorę dla siebie, a Tobie pozostawiam samą przyjemność i słodycz.
19.     Najpotrzebniejsze do postępu jest milczenie przed Bogiem pragnieniach i słowach; On bowiem najlepiej przyjmuje milczenie miłości.
20.     Uwolnij się od służby, aby szukać Boga. Światło bowiem potrzebne w świecie zewnętrznym, by się ustrzec od wypadków, jest zbyteczne w świecie ducha, tam lepiej go nie widzieć - a dusza będzie miała większa pewność.
21.     Więcej się nabywa w przeciągu jednej godziny w skarbach Bożych, niż w naszych własnych przez całe życie.
22.     Pragnij być zapomniana od innych i przez siebie i nie patrz na cnoty i uchybienia cudze.
23.     Przebywaj sam na sam z Bogiem, czyń dobrze w ukryciu , ukrywaj dary Boże.
24.     Cechą dusz mężnych, szlachetnych i serc ofiarowanych jest pozostawiane w tyle, by inni byli ponad nimi. I pragnę raczej dawać niż otrzymywać, aż do oddania samych siebie, gdyż nazbyt wielki ciężar posiadać samych siebie, a bardziej im się podoba być posiadanym i wyzutym z siebie. Jesteśmy bowiem bardziej własnością Nieskończonego Dobra aniżeli swoją.  

Źródło: 

Święty Jan od Krzyża. Doktor Kościoła, Dzieła, Wydawnictwo Karmelitów Bosych, Kraków 1998, s. 110 - 113.

Odsłon: 216

 3/5 (142 Głosów) 1 2 3 4 5