Spór o zburzone cerkwie i ludobójstwo na Wołyniu

  

Elżbieta Kruk (PiS) zaapelowała do Eugeniusza Czykwina (SLD), żeby wycofał uchwałę potępiającą burzenie cerkwi. Lubelska posłanka argumentowała, że Sejm w ogóle nie powinien się zajmować uchwałą w sprawie burzenia przed wojną cerkwi na Chełmszczyźnie i Lubelszczyźnie. - Wiele z tych świątyń to kościoły katolickie, które wcześniej zagrabiono - przypominała Kruk podczas posiedzenia Sejmowej Komisji Kultury.

                      

Wtórował jej partyjny kolega Zbigniew Girzyński. Jego zdaniem niestosowne jest zajmowanie się burzeniem cerkwi wobec faktu, że Sejm nie przyjął uchwały potępiającej ukraińskie ludobójstwo Polaków na Wołyniu i w Małopolsce Wschodniej. Marszałek Sejmu dopiero we wtorek skierował ją do komisji.

 

Mimo krytyki PiS Eugeniusz Czykwin, inicjator uchwały o cerkwiach i jednocześnie redaktor naczelny „Przeglądu Prawosławnego", odmówił wycofania swojego projektu. Ostatecznie posłowie zadecydowali o odłożeniu debaty nad nim do września. Parlamentarzyści PiS wstrzymali się od głosu.

 

 

Akcję burzenia prawosławnych świątyń prowadzono od połowy maja do połowy lipca 1938 r. Zarządzenia w sprawie burzenia cerkwi wydawały powiatowe komitety koordynacyjne. Samą rozbiórkę organizowały zarządy gminne wykonując polecenia starostów, którzy blisko współpracowali z komitetami koordynacyjnymi. Rozbiórek cerkwi dokonywały oddziały straży pożarnej, więźniowie, oddziały saperów lub wynajęci robotnicy. Odbywały się one pod ochroną wojska lub policji, która czasem przybywała z psami. Policjanci w zależności od sytuacji i okoliczności byli z pałkami lub karabinami, czasem z nasadzonymi bagnetami. Oddziały mające dokonać rozbiórki przeważnie przybywały do wsi rano, w niektórych przypadkach nawet w nocy. Towarzyszyli im przedstawiciele lokalnej administracji.

 

Zaplanowana w ramach działań polonizacyjno-rewindykacyjnych akcja burzenia cerkwi prawosławnych na Chełmszczyźnie i Południowym Podlasiu została zakończona 16 lipca 1938 r. W czasie jej trwania zniszczono, według danych Urzędu Wojewódzkiego Lubelskiego, 91 cerkwi, 10 kaplic, 26 domów modlitwy, czyli łącznie 127 świątyń. Ponadto 3 cerkwie przekazano Kościołowi katolickiemu (jedna cerkiew miała być przekazana później), a 4 świątynie pozostawiono w charakterze kostnic.

Więcej o zniszczonych cerkwiach na portalu www.cerkiew1938.pl

 

Por.

cerkiew1938.pl 

Rzeczpospolita.pl - Cezary Gmyz 24-07-2008, ostatnia aktualizacja 24-07-2008 08:11

Odsłon: 1526