Okres popaschalny.



Jezus Chrystus czterdziestego dnia po Zmartwychwstaniu wstąpił na niebiosa, a pięćdziesiątego dnia zesłał na apostołów  Ducha Świętego. Dlatego pięćdziesięciodniowy okres czasu nazywa się Pięćdziesiątnicą. Taką samą nazwę nosi święto Pięćdziesiątnicy lub Zesłania Ducha Świętego.

 

Duże święta zwyczajowo posiadają swą kilkudniową oktawę  (poprazdenstwo), która jest przedłużeniem danego święta. Wielkanoc największe święto w roku, posiada najdłuższą oktawę, która trawa do święta Wniebowstąpienia.  W tym okresie czasu, wszystkie nabożeństwa zaczynają się trzykrotnym odśpiewaniem troparionu paschalnego: Chrystus zmartwychwstał, śmiercią śmierć podeptał i tym co w grobach życie darował.

 

Czas Pięćdziesiątnicy, od Paschy do Zesłania Ducha Świętego obejmuje siedem tygodni i jeden dzień. Występuje tu tam sama symbolika co w Radosny Tygodniu, czyli liczba osiem symbolizująca  nadejście królestwa poza zamkniętym cyklem tygodniowym.

 

Bazyli Wielki naucza, że każda Pięćdziesiątnica jest przypomnieniem Zmartwychwstania oczekiwanego w przyszłym wieku.

 

Niedziele przypadające w okresie  Pięćdziesiątnicy wyróżniają się tym, że ich nazwy są pochodne od perykop ewangelicznych odczytywanych danej niedzieli. 

 

Druga niedziela po Wielkiej Nocy nazywa się niedzielą Tomasza, lub niedzielą Anty-Paschy.  Niedziela Anty-Paschy w języku greckim oznacza „Zamiast Paschy", bo dla pierwszych chrześcijan owa niedziela była jakoby powtórzeniem Niedzieli Paschalnej. 

 

W cerkwi czyta się ewangelię o braku wiary w Zmartwychwstanie u apostoła Tomasza, o jego pragnieniu ujrzenia Zmartwychwstałego Jezusa. Perykopa opowiada także o tym jak  Jezus zjawia się Tomaszowi i poucza także nas, iż błogosławieni są ci, którzy nie widzieli a uwierzyli (por. J 20, 26-29).  Słowa Jezusa przypominają nam, że nasza wiara powinna być wyposażona w wzrok duchowy, który przenika to co widzialne i dotykalne.

 

Trzecia niedziela poświęcona jest niewiastom spieszącym do grobu Jezusa z wonnościami. Kobietom tym, było dane radować się Zmartwychwstaniem Jezusa Chrystusa przed Apostołami. Dzień ten też jest obchodzony jako Święto Kobiet Chrześcijańskich.

 

Liturgia czwartej niedzieli o Paralityku  uświadamia chrześcijanom związek pomiędzy grzechem a niemocą, mówi nam że największa niemoc człowieka to jego grzeszność, z której uwolnić  może go tylko Jezus.

 

W cyklu okresu popschalnego na uwagę zasługuje tzw. dzień „Połowy - Perepołowlennja" okresu poprzedzającego Zesłanie Ducha Świętego. Ów dzień upamiętnia się w środę czwartego tygodnia po Wielkanocy. Święto ustanowiono, aby uszanować dwa święta Paschy i Pięćdziesiątnicy. Świętowanie „Perepołowlennja - Połowy" Pięćdziesiątnicy łączy i zarazem jednoczy oba święta Paschy i Pięćdziesiątnicy.

 

Kolejna niedziela zbliżająca wschodnich chrześcijan do Zielonych Świąt koncentruje się wokół przypowieści o Samarytance (J 4, 4-42). Ewangelia opowiada o religii „Ducha i prawdy" nieograniczonej jakimś jednym miejscem, ani jednym narodem.

 

W szóstą niedzielę czyta się ewangelię o uzdrowieniu niewidomego od urodzenia(J 9, 1-38). Uzdrowienie niewidomego przypomina nam o bezradności ludzkiej, której przyczyną może być także ślepota duchowa.

 

Święto Wniebowstąpienia Pańskiego przypada zawsze 40-tego dnia po Zmartwychwstaniu. Czyli w czwartek szóstego tygodnia Pięćdziesiątnicy.  Jan Chryzostom naucza: „ że w tym dniu ludzkość jednoczy się z Bogiem. Ludzie którzy nie byli dostojni żyć na ziemi, dostąpili wniebowstąpienia. Dzisiaj stajemy się uczestnikami  niebieskiego królestwa, my którzy nie jesteśmy godni  ziemskiego królestwa, wstępujemy na niebiosa i adorujemy ołtarz Króla i Pana. A ludzka natura przed którą cherubiny broniły raju, zostaje podniesiona ponda wszelkiego cherubina". 

 

Nabożeństwo siódmej niedzieli upamiętnia Ojców Kościoła Soboru Nicejskiego. W tym dniu czci się św. Ojców, którzy sprecyzowali doktrynę Kościoła na siedmiu Soborach Powszechnych.

 

 

 

 

 

Odsłon: 1028